Peugamber
Efendimiz’in (S.A.V) amcası Hazret-i Ebû Tâlib,Hâşimi Hânedânı’nın,Hazret-i Peygamber’den önceki son temsilcisidir. Efendimizi (S.A.V) küçük yaşında himâyesine alarak, kendi çocuklarında daha fazla ihtimam göstermiş,şefkat ve muhabbetiyle büyütmüş,her türlü hizmetini özenle eda etmiştir.Bu tutumu, Efendimiz’in (S.A.V) risâletini ilanından sonra da devam etmiş,en zor zamanlarında hem Rasûlullah’ı (S.A.V) hem de Müslümanları müdafaa ve himâye etmiştir.
Kureyşlilerin boykot uyguladıkları dönemde,iki dağ arasında bir derenin kenarında bulunan Şîbu Ebî Tâlib ismiyle meşhur mahallesinde, Hazret-i Hatice ile birlikte Müslümanların her türlü ihtiyacını karşılamıştır. Bununla da yetinmemiş, bulunduğu her mecliste Hazret-i Muhammed’i (S.A.V) savunmuş,başta oğlu Hazret-i Ali olmak üzere, Hâşimi gençlerini etrafında toplayarak kılıcıyla Kureyşlilere karşı mücadele etmiştir.
Peygamber Efendimiz’de (S.A.V), amcasına büyük bir meveddetle bağlı idiler.Onun vefatından sonra o derece mahzun olmuşlardır ki,tam bir sene boyunca mâtemini tutmuş, her ismi geçtiğinde ona olan minnet, hürmet ve meveddetlerini izhar etmişlerdir.
RİSÂLETİ TASTİK:
Hanbeli Mezhebinin Fakihlerinden İbrahim bin Ali bin Muhammed Dineveri Nihayetüt-Taleb ve Gayetüs-Suâl fi Menakıb-ı Âli Rasul adlı kitabında,Tavus bin Abbas’tan gelen uzun bir hadisi şu şekilde naklediyor:
Hz.Peygamber Amcası Abbas’a buyurdu:
“Allah beni risalet ve islam’a davet için görevlendirdi.
Sen ne düşünüyorsun?”
Abbas’da
Kardeşimin oğlu !Biliyorsun ki Kureyş ehli senin hanedanına karşı Kin gütmektedir.
Eğer senin dediğin gibiyse,bizi belalar ve musibetler bekliyor.Hepimizi hedef alacaklar ve kökümüzü kesecekler.
Bu işten vazgeç ve bizi rahat bırak. Büyük amcan Ebu Talib’in yanına gidelim.Eğer sana yardım ederse,
en azından zelil olmazsın,o seni onların eline bırakmaz.”dedi.
Sonra ikisi de Ebu Talib’in yanına gittiler.Ebu Talib onları görür görmez,”Kesin bir şey oldu.Bu saatte sizi buraya getiren mesele nedir?dedi Abbas Peygamber ile arasında geçenleri Ebu Talib’e anlattı.Ebu Talib peygambere baktı ve şöyle dedi:
Ey kardeşimin oğlu !Kalk lütfen!sen şerefli bir aileye mensupsun.
Allah’a yemin olsun ki hiç bir kimse seni kinamayacak.
Sivri dilleri kesilecek ve keskin kılıçlar onlara doğrutulacak.
Arap kavmi,süt emen hayvanların çobanlarına itaat etmeleri gibi sana itaat edecekler “BABAM ABDÜLMUTTALİP Her Zaman Kitap Okurdu ve ‘Benim neslimde bir peygamber gelecektir,onun zamanında olmayı,ona iman etmeyi çok isterdim.
O’Peygambere yetişecek olan evlatlarım ona iman etsinler ! derdi…
Görüldüğü üzere Ebu Talib,bu Meseleyi Kendinden Emin Bir Şeklinde BABASINDAN Naklediyor.Hatta Başından itibaren Peygamber’i Teselli ediyor,Risaleti ve daveti için ona destek ve yardımcı oluyor.Hz.Peygamberin beklenilen ve arapların Karşısında boyun eğip inat edeceği Peygamber olduğunu da kabul ediyor.
Ebu Talib’in bu kadar şeyi beyan ettiğini görüp,onun iman etmediğini söylemek mümkün mü?Bunu iddia etmek,yalan ve iftiradan başka hiç bir şey olamaz
KAYNAK:
Hâfız-ı Kenci Şafii Kifayetüt-Talib adlı kitabinda
(S.260) bunu nakletmiş ve şöyle yazmıştır:”
Müslüm bin Halid zenci (Şafii şeyhlerinden)
ve Abdülaziz bin Abdülsamed,
Zenciden bunu nakletmişlerdır.”
Bkz:Seyyid Bin Tavus,Tarâif,S.85;Ebul Hasen eş-Şerif,Ziyâu-l
Âlemin