Emirü’l-Müminin Ali bin ebu Talib sehl bin.Hüneyf’e yazdığı mektubunda şöyle buyurduğu nakledilmiştir:
Vallahi ben Hayber’in kapısını bedeni bir güçle ve gıdaya dayanan bir hareketle açmadım;ben melekuti bir göçle ve rabbi’min nuruyla nurlanmış bir ruhla teyit edildim,ben Ahmed’e s.a.v.’e nispetle ışıktan bir ışık gibiyim.Allah’a and olsunki eğer bütün araplar benimle savaşmak için bir araya gelip yardımlaşsalar,ben asla onlara sırtımı dönüp kaçmam,eğer onların hepsinin kafasını uçurma fırsatı bulursam,bir tanesini bırakmam. Evet,ölümünün ne zaman geleceği endişesini taşımayan kimsenin kalbi olaylar karşısında elbetteki muhkem ve sabit kalır.

